กลับมาแล้ว...แต่...

.

.

.

ถึงหมอชิตเช้านี้ตอนประมาณ 7 โมงคัฟ

มาด่วน...

แบบว่า วางโปรแกรม 10 นาที แล้วเก็บของ อาบน้ำ แต่งตัว ซื้อตั๋วกลับกรุงเทพ

แล้วก็มาคนเดียว แม่ไม่ได้กลับมาด้วย

นั่งรถ เชียงใหม่ - กรุงเทพ คนเดียวมันก็มีเปล่าเปลี่ยวเล็กน้อย 555+

โดยเฉพาะเบาะข้างๆก็ว่างด้วย (สบายกู...)

.

.

เฮ้อ!!!

มันเหนื่อยจริงๆ

หลายๆเรื่อง ทำไมมันมามะรุมมะตุ้มไปหมดแบบนี้...

.

.

ยายก็...

มะวานหลงยังนั่งหาวอยู่ที่ ร.พ.นครพิงค์เชียงใหม่

หลังจากหลับไปได้หลายตื่นก็ไม่ได้มีข่าวดีขึ้นเลย

ยายกลับบ้าน พวกเราช่วยกันดูแลแบบประคับประคอง

แล้วก็รอแค่เวลา...

...นี่เป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมแม่ไม่กลับมาด้วยกัน...

.

.

หลังจากเราได้รับข่าวที่ไม่ได้ดีขึ้นเลยอันนั้น

และกำลังอยู่บนรถ เดินทางกลับบ้าน(พร้อมกลั้นน้ำตา)

หยก(น้องชาย)ที่ไม่ได้ไปเชียงใหม่ด้วยก็โทรมา..

มันอยู่ ร.พ. เหมือนกัน...

เหนว่าปวดท้อง มันก็หอบสังขารไปหาป้า ให้พาไปหาหมอ

หมอก็สงสัยว่า ลำไส้จะติดเชื้อ

พรุ่งนี้จะพามันไปตรวจที่ศิริราชอีกที

...นั่นคือเหตุผลที่หลงต้องกลับมา(คนเดียว)...

.

.

พอกลับมาถึง....บ้านแลดู "ซกมก" มาก

ทำความสะอาดทุกอย่างตั้งแต่ 8 โมง เสร็จตอนเที่ยง

จะเป็นลมเอาให้ได้

บิ๊ก(หมา)ก็  ดูกระหายอยากสุดๆ ฉี่รดบ้านอีกตะหาก

// มันคือวันโลกแตกกกกกก //

.

.

มันคือช่วงชีวิต ที่คนในครอบครัวถูกแยกไปคนละที่

แม่ ดูแลยายอยู่ที่เชียงใหม่

พ่อ มีคำสั่งให้ออกต่างจังหวัด ไปลำปาง

หยก อยู่ที่บ้าน(นนทบุรี)

และตอนนี้หลงก็มาอยู่กับหยก

// อีกสักพัก หลงกับหยกก็จะต้องไปเชียงใหม่ หลังจากเคลียร์ทุกอย่างลงตัว //

.

.

ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยมีช่วงไหนที่สับสน แล้วก็งงชีวิตที่สุดเท่าตอนนี้เลย

ก่อนเดินทางมานี่ หลงกับแม่ก็ต่างคนต่างมองหน้ากัน

รู้ว่าแม่ก็กำลังงงเหมือนกัน

ก็เลยบอกว่า ผ่านช่วงนี้ไปแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น

// เปนอารมณ์ที่พูดไปด้วยความหนักอกสุดๆ //

.

.

.

จบแค่นี้คัฟ

(เฮ้อ~...เป็นอารมณ์ที่โคตรอยากกอด...)